อาหารอะไรมีวิตามินอีสูง มีอยู่เท่าไร?
วิตามินอีมีมากที่สุดในน้ำมันพืช ถั่ว และเมล็ดพืช ในฐานข้อมูล FoodData Central ของกระทรวงเกษตรสหรัฐฯ น้ำมันดอกทานตะวัน 100 กรัมมีแอลฟา-โทโคฟีรอล (รูปหลักของวิตามินอี) 41.08 มิลลิกรัม น้ำมันรำข้าว 32.3 มิลลิกรัม อัลมอนด์คั่ว 23.9 มิลลิกรัม และน้ำมันปาล์ม 15.94 มิลลิกรัม ส่วนผักใบเขียวและผลไม้ในฐานข้อมูลเดียวกันมีราว 0.3 ถึง 3 มิลลิกรัมต่อ 100 กรัม แต่งานวิจัยจากมาเลเซียพบค่าสูงในผักหวานบ้านและใบมะกรูด ราว 40 มิลลิกรัมต่อ 100 กรัม ค่าอ้างอิงสารอาหารต่อวันสำหรับคนไทย (Thai RDIs) ของวิตามินอีคือ 9 มิลลิกรัม α-TE ต่อวัน
สรุปสั้น ๆ
- มีมากที่สุดต่อ 100 กรัม: น้ำมันจมูกข้าวสาลี น้ำมันและเมล็ดทานตะวัน น้ำมันดอกคำฝอย น้ำมันรำข้าว และอัลมอนด์
- ต่อหนึ่งที่: เมล็ดทานตะวัน 1 ออนซ์ (ราว 28 กรัม) 7.4 มิลลิกรัม อัลมอนด์ 6.8 มิลลิกรัม น้ำมันดอกทานตะวัน 1 ช้อนโต๊ะ 5.6 มิลลิกรัม
- อาหารไทย: ผักหวานบ้าน ใบมะกรูด ยอดมันเทศ ใบมะรุม ส่วนข้าวมีเล็กน้อยและส่วนใหญ่อยู่ในรูปโทโคไตรอีนอล
- ปริมาณต่อวัน: Thai RDIs 9 มิลลิกรัม α-TE
บทความนี้รวบรวมเฉพาะปริมาณวิตามินอีในอาหาร เรื่องรูปแบบต่าง ๆ ของวิตามินอี (โทโคฟีรอล โทโคไตรอีนอล แบบธรรมชาติและแบบสังเคราะห์) อ่านได้ในวิตามินอีธรรมชาติกับสังเคราะห์ต่างกันอย่างไร?
อาหารอะไรมีวิตามินอีมากที่สุด?
สำนักงานผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร (ODS) ของสถาบันสุขภาพแห่งชาติสหรัฐฯ ระบุว่าถั่ว เมล็ดพืช และน้ำมันพืช เป็นแหล่งแอลฟา-โทโคฟีรอลที่ดีที่สุดกลุ่มหนึ่ง และผักใบเขียวกับซีเรียลที่เสริมสารอาหารก็มีอยู่ในปริมาณที่มีนัย ส่วน NHS ของอังกฤษ ระบุแหล่งที่ดี ได้แก่ น้ำมันพืช เช่น น้ำมันเรปซีด ทานตะวัน ถั่วเหลือง ข้าวโพด และมะกอก ถั่วและเมล็ดพืช และจมูกข้าวสาลี
น้ำมันพืช ต่อ 100 กรัม
ค่าในตารางมาจาก FoodData Central (SR Legacy) คอลัมน์แรกคือแอลฟา-โทโคฟีรอล ถ้าฐานข้อมูลระบุแกมมา-โทโคฟีรอล ซึ่งเป็นวิตามินอีอีกรูปหนึ่งไว้ด้วย จะแสดงในคอลัมน์ที่สอง
| น้ำมัน (ตามคำอธิบายใน FoodData Central) | แอลฟา-โทโคฟีรอล (มก. ต่อ 100 กรัม) | แกมมา-โทโคฟีรอล (มก. ต่อ 100 กรัม) |
|---|---|---|
| น้ำมันจมูกข้าวสาลี | 149.4 | – |
| น้ำมันดอกทานตะวัน | 41.08 | – |
| น้ำมันดอกคำฝอย | 34.1 | – |
| น้ำมันรำข้าว | 32.3 | – |
| น้ำมันคาโนลา (เรปซีด) | 17.46 | 27.34 |
| น้ำมันปาล์ม | 15.94 | 0 |
| น้ำมันถั่วลิสง | 15.69 | 15.91 |
| น้ำมันมะกอก | 14.35 | 0.83 |
| น้ำมันข้าวโพด | 14.3 | – |
| น้ำมันถั่วเหลือง | 8.18 | 64.26 |
| น้ำมันงา | 1.4 | – |
| น้ำมันมะพร้าว | 0.11 | 0 |
เครื่องหมาย – หมายถึงฐานข้อมูลไม่ได้ระบุค่าไว้ น้ำมันถั่วเหลืองเป็นตัวอย่างที่น่าสนใจ คือมีแอลฟา-โทโคฟีรอลน้อยกว่าน้ำมันส่วนใหญ่ แต่มีแกมมา-โทโคฟีรอลมาก ODS ระบุว่าวิตามินอีส่วนใหญ่ในอาหารของชาวอเมริกันเป็นแกมมา-โทโคฟีรอลจากน้ำมันถั่วเหลือง คาโนลา ข้าวโพด และน้ำมันพืชอื่น ๆ
ถั่วและเมล็ดพืช ต่อ 100 กรัม
| อาหาร (ตามคำอธิบายใน FoodData Central) | แอลฟา-โทโคฟีรอล (มก. ต่อ 100 กรัม) | แกมมา-โทโคฟีรอล (มก. ต่อ 100 กรัม) |
|---|---|---|
| เมล็ดทานตะวันกะเทาะเปลือก อบแห้ง | 35.17 | 0.37 |
| เมล็ดทานตะวันกะเทาะเปลือก คั่ว | 26.1 | 0 |
| อัลมอนด์คั่ว | 23.9 | 0.72 |
| เฮเซลนัต | 15.03 | 0 |
| เมล็ดสน (ไพน์นัต) อบแห้ง | 9.33 | 11.15 |
| เนยถั่วลิสงแบบเนียน | 9.1 | 7.62 |
| ถั่วลิสงดิบ | 8.33 | – |
| ถั่วลิสงคั่ว | 4.93 | 6.32 |
| พิสตาชิโอดิบ | 2.86 | 20.41 |
| เมล็ดฟักทองกะเทาะเปลือก อบแห้ง | 2.18 | 35.1 |
| มะม่วงหิมพานต์ดิบ | 0.9 | 5.31 |
| วอลนัต | 0.7 | 20.83 |
| งาทั้งเมล็ด อบแห้ง | 0.25 | – |
ถั่วแต่ละชนิดมีรูปของวิตามินอีต่างกันมาก อัลมอนด์ เฮเซลนัต และเมล็ดทานตะวัน ส่วนใหญ่เป็นแอลฟา-โทโคฟีรอล ส่วนวอลนัต พิสตาชิโอ และเมล็ดฟักทอง ส่วนใหญ่เป็นแกมมา-โทโคฟีรอล บทความทบทวนปี 2560 จากมหาวิทยาลัยฟรีบูร์ก ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ อธิบายรูปแบบเดียวกันในเมล็ดพืช คือเมล็ดทานตะวันและข้าวสาลีสะสมรูปแอลฟาเป็นหลัก ส่วนเมล็ดเรปซีดและข้าวโพดสะสมทั้งรูปแอลฟาและแกมมา
ผัก ผลไม้ ไข่ และปลา ต่อ 100 กรัม
| อาหาร (ตามคำอธิบายใน FoodData Central) | แอลฟา-โทโคฟีรอล (มก. ต่อ 100 กรัม) |
|---|---|
| ปลาแซลมอนแอตแลนติกเลี้ยง ดิบ | 3.55 |
| ใบเทอร์นิป (turnip greens) ดิบ | 2.86 |
| ไข่แดง ดิบ | 2.58 |
| อะโวคาโด | 2.07 |
| ผักปวยเล้ง ดิบ | 2.03 |
| ปลาแมคเคอเรลแอตแลนติก ดิบ | 1.52 |
| กีวีเขียว | 1.46 |
| ไข่ทั้งฟอง ดิบ | 1.05 |
| มะม่วง | 0.9 |
| บรอกโคลี ดิบ | 0.78 |
| ฝรั่ง | 0.73 |
| พริกเผ็ดสีแดง ดิบ | 0.69 |
| มะเขือเทศสีแดง ดิบ | 0.54 |
| ปลานิล ดิบ | 0.4 |
| มะละกอ | 0.3 |
| หมูสันนอก ส่วนไม่ติดมัน ดิบ | 0.18 |
อาหารกลุ่มนี้มีวิตามินอีต่อ 100 กรัมน้อยกว่าน้ำมันและถั่วมาก แต่เรากินในปริมาณที่มากกว่า
อาหารหนึ่งที่มีวิตามินอีเท่าไร?
ODS ระบุค่าต่อหนึ่งที่เสิร์ฟทั่วไปโดยอ้างอิงข้อมูลของกระทรวงเกษตรสหรัฐฯ คอลัมน์สุดท้ายเทียบแต่ละที่กับค่า Thai RDIs 9 มิลลิกรัม
| อาหาร | ปริมาณ | วิตามินอี (มก.) | เทียบกับ 9 มก. |
|---|---|---|---|
| น้ำมันจมูกข้าวสาลี | 1 ช้อนโต๊ะ | 20.3 | ร้อยละ 226 |
| เมล็ดทานตะวันคั่ว | 1 ออนซ์ (ราว 28 กรัม) | 7.4 | ร้อยละ 82 |
| อัลมอนด์คั่ว | 1 ออนซ์ (ราว 28 กรัม) | 6.8 | ร้อยละ 76 |
| น้ำมันดอกทานตะวัน | 1 ช้อนโต๊ะ | 5.6 | ร้อยละ 62 |
| น้ำมันดอกคำฝอย | 1 ช้อนโต๊ะ | 4.6 | ร้อยละ 51 |
| เฮเซลนัตคั่ว | 1 ออนซ์ (ราว 28 กรัม) | 4.3 | ร้อยละ 48 |
| เนยถั่วลิสง | 2 ช้อนโต๊ะ | 2.9 | ร้อยละ 32 |
| ถั่วลิสงคั่ว | 1 ออนซ์ (ราว 28 กรัม) | 2.2 | ร้อยละ 24 |
| น้ำมันข้าวโพด | 1 ช้อนโต๊ะ | 1.9 | ร้อยละ 21 |
| ผักปวยเล้งต้ม | ½ ถ้วย | 1.9 | ร้อยละ 21 |
| บรอกโคลีต้ม | ½ ถ้วย | 1.2 | ร้อยละ 13 |
| น้ำมันถั่วเหลือง | 1 ช้อนโต๊ะ | 1.1 | ร้อยละ 12 |
| กีวี | 1 ผลขนาดกลาง | 1.1 | ร้อยละ 12 |
| มะม่วงหั่น | ½ ถ้วย | 0.7 | ร้อยละ 8 |
| มะเขือเทศดิบ | 1 ผลขนาดกลาง | 0.7 | ร้อยละ 8 |
| ผักปวยเล้งดิบ | 1 ถ้วย | 0.6 | ร้อยละ 7 |
คอลัมน์สุดท้ายผู้เขียนคำนวณจากค่าของ ODS หารด้วย 9 มิลลิกรัม (Thai RDIs) เพื่อเทียบคร่าว ๆ ค่าของ ODS เป็นมิลลิกรัมแอลฟา-โทโคฟีรอล ส่วน Thai RDIs เป็นมิลลิกรัม α-TE จึงไม่ใช่หน่วยเดียวกันทุกประการ
ทำไมน้ำมันและถั่วจึงอยู่บนสุดของตาราง
บทความทบทวนจากมหาวิทยาลัยฟรีบูร์กข้างต้นระบุว่าน้ำมันจากเมล็ดพืชเป็นแหล่งวิตามินอีหลักในอาหารของคน และในตารางนี้เมล็ดพืชกับน้ำมันก็อยู่บนสุด แต่น้ำมันใช้ครั้งละช้อน สัดส่วนต่อหนึ่งที่จึงน้อยกว่าที่ตัวเลขต่อ 100 กรัมชวนให้คิด ขณะที่เมล็ดทานตะวันหรืออัลมอนด์เพียงกำมือเล็ก ๆ ให้สัดส่วนที่มาก
ผักไทยและผักในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ชนิดไหนมีวิตามินอี?
งานวิจัยปี 2544 ของมหาวิทยาลัยปุตรามาเลเซีย วัดแอลฟา-โทโคฟีรอลในพืชเขตร้อนที่กินได้ 62 ชนิดด้วยวิธี HPLC หลายชนิดเป็นผักที่คนไทยกินด้วย ตารางนี้เป็นตัวอย่างบางส่วนจากงานวิจัย ค่าเป็นมิลลิกรัมต่อส่วนที่กินได้ 1 กิโลกรัม
| พืช (ชื่อในงานวิจัย) | แอลฟา-โทโคฟีรอล (มก. ต่อส่วนที่กินได้ 1 กิโลกรัม) |
|---|---|
| ผักหวานบ้าน (Sauropus androgynus) ใบ | 426.8 |
| ใบมะกรูด (Citrus hystrix) | 398.3 |
| ใบตะลิงปลิง (Averrhoa bilimbi) | 168.3 |
| พริกแดง (Capsicum annuum) | 155.4 |
| ผักชีล้อม (Oenanthe javanica) | 146.8 |
| ขึ้นฉ่าย (Apium graveolens) | 136.4 |
| ใบเตย (Pandanus odorus) | 131.5 |
| ยอดมันเทศ (Ipomoea batatas) | 130.1 |
| ยอดมะละกอ (Carica papaya) | 111.3 |
| ใบพริกขี้หนู (Capsicum frutescens) | 95.4 |
| ใบมะรุม (Moringa oleifera) | 90.0 |
| พริกเขียว (Capsicum annuum) | 87 |
| ต้นหอม (Allium fistulosum) ใบ | 74.6 |
| พริกหวาน (Capsicum annuum) | 71.0 |
งานวิจัยนี้ตรวจไม่พบแอลฟา-โทโคฟีรอลในกะหล่ำ (Brassica oleracea) ดาหลา (Phaeomeria speciosa) มันแกว (Pachyrrhizus) เห็ดนางฟ้า (Pleurotus sajor-caju) และมะเขือ (Solanum melongena) ถ้าจะเทียบกับตารางต่อ 100 กรัมข้างต้น ให้หารด้วย 10 งานวิจัยนี้ทำในมาเลเซียเมื่อกว่า 20 ปีก่อน ผักในไทยจึงอาจให้ค่าต่างไป
ข้าวไทยและน้ำมันรำข้าวมีวิตามินอีเท่าไร?
คนไทยกินข้าวแทบทุกมื้อ และวิตามินอีในข้าวส่วนใหญ่อยู่ในรูปโทโคไตรอีนอล มากกว่ารูปโทโคฟีรอล
ข้าวพันธุ์พื้นเมือง
งานวิจัยของกรมการข้าว ร่วมกับศูนย์วิจัยข้าวอุบลราชธานีและหนองคาย วิเคราะห์ข้าวพันธุ์พื้นเมือง 101 พันธุ์ (ข้าวเหนียว 85 พันธุ์ ข้าวเจ้า 16 พันธุ์) ที่ปลูกในฤดูนาปี 2559 ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ พบว่าแกมมา-โทโคไตรอีนอลเป็นรูปหลักของวิตามินอีในทุกตัวอย่าง ส่วนรูปอื่นมีในปริมาณเล็กน้อย ข้าวพันธุ์มาตรฐาน 2 พันธุ์มีค่าดังนี้
| รูปของวิตามินอี | กข6 ข้าวเหนียว (มก. ต่อกิโลกรัม) | ขาวดอกมะลิ 105 (มก. ต่อกิโลกรัม) |
|---|---|---|
| แกมมา-โทโคไตรอีนอล | 13.3 | 15.8 |
| แอลฟา-โทโคฟีรอล | 3.95 | 2.23 |
| แอลฟา-โทโคไตรอีนอล | 2.62 | 0.86 |
| เดลตา-โทโคไตรอีนอล | 0.67 | 0.71 |
| แกมมา-โทโคฟีรอล | 0.16 | ไม่ได้ระบุ |
ในข้าวพันธุ์พื้นเมือง แกมมา-โทโคไตรอีนอลอยู่ระหว่าง 8.00 ถึง 22.1 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัมในข้าวเหนียว และ 8.80 ถึง 17.58 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัมในข้าวเจ้า งานวิจัยนี้ศึกษาในภาคเดียวและฤดูเดียว
น้ำมันรำข้าว
วิตามินอีในข้าวส่วนใหญ่อยู่ที่รำ ซึ่งนำไปสกัดเป็นน้ำมัน งานวิจัยของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พัฒนาวิธีวัดโทโคฟีรอลและโทโคไตรอีนอลพร้อมกับสารอื่นในตัวอย่างรำข้าวและน้ำมันพืช และพบโทโคฟีรอลกับโทโคไตรอีนอลรวมกันในช่วงกว้าง ตั้งแต่ 22.4 ถึง 1,774.6 ไมโครกรัมต่อกรัม ส่วนงานวิจัยปี 2561 ที่นำโดยมหาวิทยาลัยนเรศวร เปรียบเทียบน้ำมันรำจากข้าวสีดำ (หอมนิล) ข้าวสีแดง (หอมมะลิแดง) และข้าวขาวดอกมะลิ 105 พบว่าพันธุ์ข้าวมีผลมากกว่าวิธีสกัด น้ำมันรำข้าวหอมนิลมีโทโคฟีรอลและโทโคไตรอีนอลสูงสุด รองลงมาคือหอมมะลิแดงและขาวดอกมะลิ 105 และน้ำมันที่สกัดเย็นมีมากกว่าน้ำมันที่สกัดด้วยคาร์บอนไดออกไซด์หรือตัวทำละลาย
การหุงและการเก็บข้าวเปลี่ยนปริมาณไหม?
งานวิจัยของสถาบันโภชนาการ มหาวิทยาลัยมหิดล นำข้าวขาว ข้าวกล้อง และข้าวกล้องงอกนึ่ง (parboiled germinated brown rice) พันธุ์ขาวดอกมะลิ 105 ไปนึ่ง ต้ม และผัด พบว่าโทโคไตรอีนอลเป็นรูปที่มีมากที่สุดในข้าวกล้องและข้าวกล้องงอก และข้าวกล้องงอกมีโทโคฟีรอลกับโทโคไตรอีนอลมากกว่าข้าวกล้องและข้าวขาว การนึ่งเก็บสารที่วัดได้ไว้มากกว่าการต้มหรือการผัด แม้ว่าหลังการผัด โทโคฟีรอลกับโทโคไตรอีนอลรวมจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย นอกจากนี้งานวิจัยของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ที่ศึกษาข้าวสีดำของไทย 2 พันธุ์ พบว่าข้าวเหนียวดำที่เก็บเป็นข้าวเปลือกในห้องที่เย็น เก็บวิตามินอีไว้ได้มากกว่าข้าวเปลือกที่เก็บในอุณหภูมิห้องปกติ
ทำไมตารางอาหารจึงแยกแอลฟา-โทโคฟีรอลออกมา?
วิตามินอีเป็นกลุ่มของสารหลายชนิด ODS ระบุว่าวิตามินอีในธรรมชาติมี 8 รูป (โทโคฟีรอล 4 รูป และโทโคไตรอีนอล 4 รูป) และค่าปริมาณที่แนะนำของสหรัฐฯ กำหนดไว้สำหรับแอลฟา-โทโคฟีรอล ตารางอาหารจึงแสดงแอลฟา-โทโคฟีรอลแยกไว้ และบางตารางแสดงรูปอื่นด้วย ทำให้เห็นว่าอาหารแต่ละชนิดมีวิตามินอีรูปใดมาก เช่น น้ำมันถั่วเหลืองและวอลนัตมีแกมมา-โทโคฟีรอลมาก และข้าวมีแกมมา-โทโคไตรอีนอลมาก ส่วนค่า Thai RDIs ของวิตามินอีใช้หน่วยมิลลิกรัม α-TE (หน่วยเทียบเท่าแอลฟา-โทโคฟีรอล) ค่า Thai RDIs ของสารอาหารทุกตัว อ่านได้ในค่าอ้างอิงสารอาหารต่อวันของคนไทย มีอะไรบ้าง?
ต้องการวิตามินอีวันละเท่าไร และมากเกินไปคือเท่าไร?
ค่าอ้างอิงสารอาหารต่อวันสำหรับคนไทย (Thai RDIs) ของวิตามินอีคือ 9 มิลลิกรัม α-TE ต่อวัน สำหรับบุคคลทั่วไปอายุ 3 ปีขึ้นไป NHS ระบุว่าคนทั่วไปควรได้รับวิตามินอีที่ต้องการจากอาหารได้ครบ และวิตามินอีส่วนที่ร่างกายยังไม่ใช้ทันทีจะถูกเก็บไว้ใช้ภายหลัง จึงไม่จำเป็นต้องได้จากอาหารทุกวัน
ปริมาณสูงสุดที่รับได้ต่อวัน
ODS ระบุว่ายังไม่พบผลไม่พึงประสงค์จากการได้รับวิตามินอีจากอาหาร ปริมาณสูงสุดที่รับได้ต่อวัน (UL) ของสหรัฐฯ ด้านล่างใช้กับวิตามินอีจากผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร (แอลฟา-โทโคฟีรอลทุกรูปแบบที่ใช้เสริม)
| อายุ | ปริมาณสูงสุดตามค่าของสหรัฐฯ (มก. ต่อวัน) |
|---|---|
| 1 ถึง 3 ปี | 200 |
| 4 ถึง 8 ปี | 300 |
| 9 ถึง 13 ปี | 600 |
| 14 ถึง 18 ปี | 800 |
| 19 ปีขึ้นไป | 1,000 |
ODS ระบุว่าค่าเหล่านี้กำหนดขึ้นจากผลที่อาจเกิดต่อการมีเลือดออก ส่วน NHS ระบุว่าการรับประทานวิตามินอีจากผลิตภัณฑ์เสริมอาหารวันละไม่เกิน 540 มิลลิกรัม (800 IU) ไม่น่าจะก่ออันตราย วิตามินอีอาจมาจากหลายผลิตภัณฑ์ เช่น ทั้งวิตามินรวมและผลิตภัณฑ์ที่มีวิตามินอีอย่างเดียว ปริมาณจึงบวกกัน
น้ำมันที่ใช้ทำอาหารแต่ละชนิดมีไขมันแบบไหน อ่านได้ในน้ำมันทำอาหารต่างกันอย่างไร มีไขมันแบบไหน?
ใครควรปรึกษาแพทย์หรือเภสัชกร?
ผู้ที่ใช้ยาประจำ
ODS ระบุว่าวิตามินอีจากผลิตภัณฑ์เสริมอาหารอาจมีผลร่วมกับยาบางชนิด รวมถึงยาที่ทำให้เลือดแข็งตัวช้าลง ผู้ที่ใช้ยาประจำควรถามแพทย์หรือเภสัชกรก่อนเพิ่มวิตามินอี
หญิงตั้งครรภ์และให้นมบุตร
หากตั้งครรภ์หรือให้นมบุตร ควรปรึกษาแพทย์หรือเภสัชกรก่อนรับประทานผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร รวมถึงวิตามินอี
ทั้งนี้ ผลิตภัณฑ์เสริมอาหารไม่มีผลในการป้องกันหรือรักษาโรค
คำถามที่พบบ่อย
อาหารอะไรมีวิตามินอีมากที่สุด?
ถั่วหนึ่งกำมือหรือน้ำมันหนึ่งช้อนมีวิตามินอีเท่าไร?
ผักไทยมีวิตามินอีไหม?
ข้าวมีวิตามินอีไหม?
น้ำมันรำข้าวมีวิตามินอีสูงไหม?
ร่างกายต้องการวิตามินอีวันละเท่าไร?
กินวิตามินอีจากอาหารมากเกินไปได้ไหม?
- ประกาศกระทรวงสาธารณสุข (ฉบับที่ 445) พ.ศ. 2566 เรื่อง ฉลากโภชนาการ – ค่าอ้างอิงสารอาหารต่อวันสำหรับคนไทย (บัญชีหมายเลข 3)
- NIH Office of Dietary Supplements: Vitamin E (Health Professional Fact Sheet) ↗
- US Department of Agriculture: FoodData Central ↗
- NHS: Vitamins and minerals – Vitamin E ↗
- Ching LS, Mohamed S. Alpha-tocopherol content in 62 edible tropical plants. J Agric Food Chem 2001 (PubMed) ↗
- Sudtasarn G, Homsombat W, Chotechuen S, Chamarerk V. Quantification of tocopherols, tocotrienols and γ-oryzanol contents of local rice varieties in northeastern Thailand. J Nutr Sci Vitaminol 2019 (PubMed) ↗
- Srichamnong W, Thiyajai P, Charoenkiatkul S. Conventional steaming retains tocols and γ-oryzanol better than boiling and frying in the jasmine rice variety Khao dok mali 105. Food Chem 2016 (PubMed) ↗
- Pokkanta P, Sookwong P, Tanang M, et al. Simultaneous determination of tocols, γ-oryzanols, phytosterols, squalene, cholecalciferol and phylloquinone in rice bran and vegetable oil samples. Food Chem 2019 (PubMed) ↗
- Mingyai S, Srikaeo K, Kettawan A, et al. Effects of extraction methods on phytochemicals of rice bran oils produced from colored rice. J Oleo Sci 2018 (PubMed) ↗
- Norkaew O, Boontakham P, Dumri K, et al. Effect of post-harvest treatment on bioactive phytochemicals of Thai black rice. Food Chem 2017 (PubMed) ↗
- Mène-Saffrané L. Vitamin E biosynthesis and its regulation in plants. Antioxidants 2017 (PubMed, CC BY) ↗
เราใช้คุกกี้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้งานเว็บไซต์ เมื่อคุณกดยอมรับ เราจะสามารถแสดงเนื้อหาที่ตรงกับความสนใจของคุณได้มากขึ้น และหากต้องการเปลี่ยนความยินยอม สามารถทำได้ทุกเมื่อโดยคลิก “การตั้งค่าคุกกี้” นโยบายการใช้คุกกี้